Vandaag staan we op tijd op in Barranquilla. Het is de bedoeling dat we om half tien vertrekken, op weg naar een moddervulkaan. Met de nadruk op de bedoeling, want op vakantie is de planning ervoor om vanaf te wijken. Een klein uurtje later zitten we dan toch allemaal gepakt en gezakt in de auto om te vertrekken. Dit is een bijna dagelijks terugkerend drama, waarbij 5 koffers in de kofferbak van een Volkswagen Jetta (nieuw model) gepropt moeten worden. Omdat we rondreizen beleven we dit feest bijna dagelijks, maar naarmate het aantal dagen dat we onderweg zijn toeneemt, geldt dit ook voor de ervaring en snelheid waarmee dagelijks de koffers met een paar soepele bewegingen in de laadruimte verdwijnen.
Een klein uurtje later arriveren we bij “de moddervulkaan”. Een zandpad vanaf de hoofdweg leidt naar een grote bult opgedroogde prut van ongeveer 15 meter hoog. Op het eerste gezicht is het maar een “vulkaantje”, maar misschien was het beeld dat ik hiervan had dan ook wel niet helemaal realistisch.
Goed, zelfs voor deze opgedroogde uit de kluiten gewassen molshoop durven ze hier entree te vragen. En niet alleen dat. Slippers mogen niet mee naar boven, daar hebben ze iemand voor (die betaald moet worden), foto’s kun je zelf niet maken, dus daar hebben ze iemand voor, juist, die betaald moet worden. Als je wilt kun je je zelfs na dit modderbad in de rivier door een vrouwtje laten wassen voor een paar peso’s. Het is wel grappig op zich, want de prijzen vallen erg mee in verhouding tot wat wij in Europa gewend zijn. Toegang tot deze attractie: €1.75, slipperbewaking: €0.50, pilsje achteraf: €1,00, hoeveelheid plezier: (afgezaagd maar waar) onbetaalbaar!!
Goed, we gaan dus op zoek naar het kleedhokje en gelukkig is dit het bouwval direct naast de kassa. De kassier doet trouwens tevens dienst als lockerroom, hij schuift simpelweg zijn stoel iets meer naar links als er weer een tas bijkomt. Onze slippers leveren we onderaan de trap van de vulkaan in bij een jongen die eigenlijk op school had moeten zitten, gezien zijn leeftijd. Ik schat hem een jaar of twaalf en in plaats van in de schoolbanken te zitten, loopt hij de hele dag rond met een tas vol met slippers van de mensen die de attractie naast zijn woning bezoeken.
Bovenaan de trap staan twee grijze moddermonsters ons op te wachten. Zij begeleiden ons via een trapje naar de “krater” van de vulkaan, waar op dat moment al een paar meer moddermonsters tot rust aan het komen zijn. Ellen is de eerste die de “sprong in het diepe” waagt. Een sprong kun je het niet noemen, maar diep is het wel. De modder is zo dik dat je er nauwelijks inzakt. Na 2 treden houdt het trapje op, dus moet je er maar op vertrouwen dat er niks vreemds gebeurt als je je verder naar beneden laat zakken. De twee moddermonsters liggen inmiddels in het midden van de poel klaar om je op te vangen en naar je plaatsje te transporteren. Iets dat ook maar in de buurt van zwemmen komt, is niet mogelijk in deze stroperige substantie, dus eenmaal op je plek, is het een kwestie van relaxen.
Een klein uurtje later arriveren we bij “de moddervulkaan”. Een zandpad vanaf de hoofdweg leidt naar een grote bult opgedroogde prut van ongeveer 15 meter hoog. Op het eerste gezicht is het maar een “vulkaantje”, maar misschien was het beeld dat ik hiervan had dan ook wel niet helemaal realistisch.
Goed, zelfs voor deze opgedroogde uit de kluiten gewassen molshoop durven ze hier entree te vragen. En niet alleen dat. Slippers mogen niet mee naar boven, daar hebben ze iemand voor (die betaald moet worden), foto’s kun je zelf niet maken, dus daar hebben ze iemand voor, juist, die betaald moet worden. Als je wilt kun je je zelfs na dit modderbad in de rivier door een vrouwtje laten wassen voor een paar peso’s. Het is wel grappig op zich, want de prijzen vallen erg mee in verhouding tot wat wij in Europa gewend zijn. Toegang tot deze attractie: €1.75, slipperbewaking: €0.50, pilsje achteraf: €1,00, hoeveelheid plezier: (afgezaagd maar waar) onbetaalbaar!!
Goed, we gaan dus op zoek naar het kleedhokje en gelukkig is dit het bouwval direct naast de kassa. De kassier doet trouwens tevens dienst als lockerroom, hij schuift simpelweg zijn stoel iets meer naar links als er weer een tas bijkomt. Onze slippers leveren we onderaan de trap van de vulkaan in bij een jongen die eigenlijk op school had moeten zitten, gezien zijn leeftijd. Ik schat hem een jaar of twaalf en in plaats van in de schoolbanken te zitten, loopt hij de hele dag rond met een tas vol met slippers van de mensen die de attractie naast zijn woning bezoeken.
Bovenaan de trap staan twee grijze moddermonsters ons op te wachten. Zij begeleiden ons via een trapje naar de “krater” van de vulkaan, waar op dat moment al een paar meer moddermonsters tot rust aan het komen zijn. Ellen is de eerste die de “sprong in het diepe” waagt. Een sprong kun je het niet noemen, maar diep is het wel. De modder is zo dik dat je er nauwelijks inzakt. Na 2 treden houdt het trapje op, dus moet je er maar op vertrouwen dat er niks vreemds gebeurt als je je verder naar beneden laat zakken. De twee moddermonsters liggen inmiddels in het midden van de poel klaar om je op te vangen en naar je plaatsje te transporteren. Iets dat ook maar in de buurt van zwemmen komt, is niet mogelijk in deze stroperige substantie, dus eenmaal op je plek, is het een kwestie van relaxen.
Na een uurtje in de grijze drek vertoeft te hebben, wordt het tijd om aan deze schoonheidsbehandeling een einde te maken. Door zo hard mogelijk aan de zijkant af te zetten richting het trapje, lukt het bijna hier zonder hulp te komen. Eenmaal bij het trapje is het de kunst om met alles waarmee je ín bad ging, er ook weer úit te komen…zoals bijvoorbeeld een zwembroek. Alles zit vol modder, en daardoor ben je dus meteen een kilo of 20 zwaarder. Daar is de elastieken band bovenin mijn zwembroek niet helemaal op berekend, dus ik probeer met een hand te voorkomen dat ik in mijn blote kont boven op een vulkaan sta. De rest van de modder wassen we van ons af in de rivier, en we eindigen deze alternatieve kuuroordsessie met een koud pilsje in de schaduw onder aan de voet van de vulkaan.
Voor het tweede deel van de dag staat de reis naar Santa Marta op het programma. We slapen hier bij een vriendin van de familie en komen hier in de loop van de avond aan. Even het bedje opmaken en snurken met die hap…
Voor het tweede deel van de dag staat de reis naar Santa Marta op het programma. We slapen hier bij een vriendin van de familie en komen hier in de loop van de avond aan. Even het bedje opmaken en snurken met die hap…
No comments:
Post a Comment