dag 15: Maandag 9 februari

De omgeving van San Gil staat bekend om de extreme sporten die hier beoefend kunnen worden. Wij besluiten te gaan raften op een snelstromende rivier in de buurt. ’s Ochtends worden we om 9 uur opgehaald door een busje dat ons naar de rivier brengt. Onderweg pikken we nog wat anderen op en na een uurtje stuiteren komen we met 9 personen en 3 instructeurs aan bij het beginpunt van de tocht.

De groep bestaat uit: ons vieren, een dubbelganger van John Lennon, een kettingrokende vrouw van een jaar of 60, een Belg, een Engelsman en een vreemde kerel met een flowerpower zonnebril. De groep moet verdeeld worden over 2 rafts en wij besluiten snel aan te pappen met de Belg, wat een erg sympathieke kerel blijkt te zijn. Hij reist alleen en is speciaal voor deze raft-experience teruggekomen te zijn naar dit plaatsje. Het zal dan ook wel iets heel aparts zijn, wat ons te wachten staat.

De kettingroker bergt haar sigaretten veilig op in een waterdicht diepvrieszakje en vraagt de instructeur deze voor haar te bewaren voor de lunchpauze halverwege de tocht. John Lennon besluit met gevaar voor eigen leven zijn gigantische bril op te houden en ondertussen maak ik me zorgen over het ontbreken van het touwtje in mijn zwembroek.

De instructies die we krijgen zijn behoorlijk uitgebreid. Niet zozeer omtrent hoe we moeten peddelen, maar wel over wat te doen als je overboord vliegt, de raft omslaat en je eronder terecht komt, en wat je allemaal kunt doen om niet te verzuipen in deze kolkende watermassa.

Na een minuut of 20 zitten we allemaal met een peddel in onze handen “aan boord” te wachten op wat komen gaat. Er gaat 1 kano mee die mensen veilig en snel uit het water kan pikken en een om onderweg foto’s te maken van deze kamikaze actie.

In totaal varen we ongeveer 20 kilometer over een van de wildste rivieren die ik ooit gezien heb. We krijgen instructies van de instructeur die ons door de “rapids” probeert te loodsen, maar het is geen uitzondering dat er net zoveel water in de raft zit als erbuiten. De rapids variëren tussen klasse 2 en 5+. Klasse 2 is een behoorlijke stroomversnelling en 5+ is een regelrechte bijna-dood-ervaring. Een golf van een meter of 3 hoog zorgt ervoor dat de voorkant van de raft volledig de lucht in wordt geduwd om 2 seconden erna naar beneden te vallen om vervolgens de volgende (nog hogere) golf te incasseren. Ik zit links vooraan in de raft samen met de Belg en wij hebben als taak tegelijkertijd te roeien en te zorgen voor de voortstuwing van het gevaarte. Iets wat mij volledig nutteloos lijkt, want er is geen kruid gewassen tegen de kracht van deze rivier. Onderweg vraag ik me een aantal keren af hoe John Lennon en de kettingrookster het er vanaf brengen, want als het voor ons al zwaar is…

Na een uurtje spartelen leggen we aan voor de lunch. Wonderbaarlijk genoeg komen er een aantal droge etenswaren uit de afsluitbare tassen van de kano’s, iets wat je niet voormogelijk houdt als de verzopen katjes ziet die uit de raft klauteren.

De sigaretten van de kettingrookster hebben het ook overleefd, dus tijd voor een paffie. John Lennon gaat op onderzoek uit in de natuur terwijl de rest de natte kleren te drogen hangt in de zon. Na het eten nog net tijd voor 2 sigaretjes voor de kettingrookster en dan kunnen we verder.

Onderweg worden foto’s gemaakt door de tweede kanoman die luistert naar de naam “Red Bull”. Hij heeft een beetje het uiterlijk van een indiaan, vandaar dat “Rode Stier” waarschijnlijk deze bijnaam heeft gekregen, die overigens ook nog eens wordt bevestigd door de sticker van het bekende drankje op zijn helm. Veel foto’s hebben we trouwens niet overgehouden aan dit avontuur. Rode Stier laat namelijk zijn camera in het water donderen, wanneer we bijna op het einde zijn. Ze proberen het apparaat nog op te duiken, wat natuurlijk een totaal nutteloze actie is in zo’n snelstromende rivier en een camera die niet waterdicht is.

In een van de laatste rapids is het dan toch zover. Ik incasseer een megagolf van een meter of 3 hoog en mijn voet schiet uit de lus die ervoor moet zorgen dat ik een beetje stevig op de rand blijf zitten. Het devies als je overboord slaat is om het touw aan de zijkant vast te houden totdat we in veiliger water zijn. Met mijn ogen dicht vind ik het touw maar dat kan niet voorkomen dat ik achterover in het water vlieg. Met een hand hang ik aan het touw, buiten de boot, met een sloot water in mijn ogen. Gek genoeg ben je heel je coördinatie kwijt op zo’n moment. Ik dacht dat ik achterover uit de raft sloeg, maar toen ik mijn ogen weer open kreeg, bleek dat ik aan de voorkant dreef. Mijn roeimaten hijsen me weer aan boord en we peddelen rustig verder naar het einde van de tocht.

Wat een superervaring!! De tijd is echt omgevlogen en met z’n allen zouden we graag de dag erna nog een keer willen… We proberen nog iets voor elkaar te krijgen doordat Rode Stier alias Lompe Koe ervoor heeft gezorgd dat we geen bewijsmateriaal hebben van onze heldendaden, maar helaas trapt de organisatie daar niet in.