’s Ochtends vertrekken Hector, Ellen en ik voor nog een cultureel uitstapje naar een van de belangrijkste verdedigingsbolwerken van Cartagena: San Felipe Castle. Een fort uit “de jaren stillekes” dat ervoor moest zorgen dat de stad Cartagena bewaard bleef van Piet Piraat.
Het is al vroeg warm en dus besluiten we maar een taxi te nemen naar het fort, dat aan de andere kant van de stad ligt. Ook omdat het gewoon vakantie is, en je dus moet doen waar je zin in hebt, en vooral niet waar je geen zin in hebt. Het grappige van de taxi’s is dat je vooraf een prijs afspreekt voor de geplande reis. Dat wil dus zeggen: afdingen voordat je instapt, anders betaal je gegarandeerd teveel. Hector is erg bekwaam in dit spelletje, dus eerst gaat de deur open, vervolgens wordt er wat gepraat en gaat de deur weer half dicht, om te doen alsof we het te duur vinden. Als de prijs door onze financiële waakhond is goedgekeurd, krijgen we het knikje en kunnen we instappen.
Vaak betreft een het kleine Hyundai, fel geel en compleet afgeragd. Ik zit rechts achterin en houd voor de zekerheid mijn arm uit het raam half op het dak, om de deur dicht te houden. De rijstijl van de taxichauffeurs lijkt overal in Colombia hetzelfde. Dat betekent: niet afremmen voor een bocht, een hand aan het stuur en de andere op de claxon.
Als we veilig bij het fort zijn gearriveerd, moet er ook nog even ontbeten worden. We gaan voor een traditionele Arepa, het pannekoekgevalletje waar ik de eerste dag ook over vertelde. Het lijkt erop dat deze Arepa’s niet van vandaag zijn, en ik vermoed zelfs niet van gisteren. Maar goed, we moeten toch een paar calorieën binnenkrijgen en met een flesje water erbij is het best weg te krijgen.
Bovenin het fort lijkt het ons een goed idee om een toer te doen onder begeleiding van een gids. Na wat zoeken hebben we iemand gevonden die als een soort uitzendbureau van gidsen fungeert. Deze dame zit in de schaduw van een middeleeuwse muur met een MP3 speler op de oortjes een beetje “rustig aan” te doen: oogjes dicht, zonnebrilletje op. We (lees: Hector) spreken haar aan, om te informeren of zij wellicht een gids weet. En ja hoor, ze blijkt er wel een te kennen die bereid is ons rond te leiden. Ze staat op, schreeuwt een paar worden naar de voet van de berg, en jawel, er lijkt iets te gebeuren. Er staat een grote, zwarte man op, die absoluut geen plezier lijkt te hebben in zijn werk, want over dezelfde route als die wij in 2 minuten afleggen van beneden naar boven, doet hij ongeveer 10 minuten. Stapje voor stapje, af en toe tegen wat mensen aankletsen, even uitrusten en dan toch maar weer doorslenterend, komt hij uiteindelijk boven aan. Daar vraagt hij aan de vrouw wat hij nou eigenlijk boven moet komen doen en ze vertelt dat “die drie daar” een rondleiding willen.
Hij komt naar ons toe en deelt mee dat hij eerst even 10 minuten bij wil komen, omdat we hem gestoord hebben tijdens zijn lunchpauze. Op de een of andere mysterieuze manier heeft hij opgemerkt dat ik geen Colombiaan ben, en besluit daarom toch vrolijk in het Spaans tegen mij aan te kletsen. Zijn tweede vraag is of ik Spaans spreek (misschien had hij dat eerst moeten vragen) en nadat ik heb uitgelegd dat ik Engels net iets beter beheers dan Spaans (100 tegen 1) kletst hij vrolijk verder in het Spaans… Hij stelt allerlei vragen, maar na 3 seconden zie ik de lol er niet meer van in en dat ziet hij (dat dan weer wel). Onze betrouwbare kasbeheerder duikt weer direct de onderhandelingen in, om een scherpe prijs met de gemotiveerde gids af te spreken.
Na de laatste pareltjes van zijn voorhoofd te hebben gepoetst, besluit hij toch maar met zijn verhaal te beginnen. Hij was net op tijd, want we waren al onderweg om ons bij een andere groep aan te sluiten. Hij begint te vertellen: “MY name is Antoine, and I am a nice GUY.” (Noot: alle woorden met hoofdletters, moeten met dubbel volume uitgesproken worden.)
Het fort bestaat onder andere uit een gigantisch gangenstelsel dat oorspronkelijk duidelijk niet bedoeld is voor mensen met mijn lengte. Het gangenstelsel leidt vanuit de top van de heuvel helemaal naar beneden, totdat water de gang in komt gestroomd. Hij vertelt dat we nu onder zeeniveau zitten en dat dit het grondwater is dat omhoog wordt gestuwd. Best een aparte ervaring als je weet dat deze gangen klein, vochtig en donker zijn, en de enige uitweg op dit moment wordt versperd door een grote, slome gids die eigenlijk liever op het strand had willen blijven liggen.Onderweg denkt hij ook nog een paar keer grappig te zijn door de enige gloeilamp in een bepaalde gang los te draaien en zich te verstoppen in een van de vele nissen. Zonder licht is het echt aardedonker. Gewoon compleet zwart. Met het licht van de rode lampjes op onze digitale camera’s proberen we een weg te zoeken naar waar we denken dat de gids zich bevindt, en als we dichtbij komen laat hij ons schrikken door de lamp er weer in te draaien en “HERE am I” te roepen.
Na deze inspirerende ervaring besluit de gids weer in een hoekje een dutje te gaan doen, en wij naar het strand te gaan. Hier ontmoeten we de ouders van Hector en lunchen we.
Het avondprogramma bestaat uit een rondleiding door Cartagena met een Chiva. Dit is een traditionele Colombiaanse bus die vroeger voor het openbaar vervoer werd ingezet. Eigenlijk is deze bus helemaal open en kun je in en uitstappen waar je maar wilt. Banken van links naar rechts, een stuk of 10 achter elkaar en voorin een chauffeur die telkens probeert de juiste versnelling te zoeken. Dit strandt meestal in een hoop geratel, of te wel terug in z’n “vrij” en nog een keer proberen. Dit soort bussen rijden er een aantal door de stad en achterin elke bus zit een driekoppige band muziek te maken. Hard muziek te maken. Voorin zit de presentator van de avond, die tevens iedereen voorziet van rum, 7up en ijsblokjes. Onderweg stoppen we een paar keer voor nog meer drank en een paar optredens. Het eindpunt is een kroeg waar we de rest van de avond doorbrengen. Grappig systeem, met die flessen…
No comments:
Post a Comment