Een misselijke dag. Vreemd genoeg ben ik vandaag erg misselijk. Het vreemde is dat dit alleen gebeurt als ik probeer te eten. Niks aan het handje, zolang ik niet eet, maar ja, op een gegeven moment krijg je honger…
Ontbijt is licht in Colombia, dus dat ging me nog aardig af, maar de lunch, o oh, dat ik de complete maaltijd, zoals wij die ’s avonds eten. Bij ongeveer de derde hap voel ik het eten zich een weg terug zoeken, dus toen heb ik ook maar besloten niet verder te eten. Leek me wel zo verstandig voor de rest van het gezelschap, namelijk: de hele familie!!
Ik dacht eerst dat het kwam omdat ik het ’s middags dineren niet gewend was, maar toen ik ’s avonds de rest van het bord leeg probeerde te eten, gebeurde hetzelfde. Conclusie: erg weinig gegeten vandaag.
’s Avonds werd de familie Sampedro compleet gemaakt met Vicky, Lili en de bijbehorende kinderen, waaronder mijn grote kleine vriend Emilio. Ik geloof dat de cadeautjes uit Nederland wel goed in de smaak vallen. Dat is maar goed ook, want de sloffen die ik voor Emilio heb meegebracht zijn ongeveer 5 maten te groot, kan hij dus nog wel even mee vooruit!
Het plan is om ’s nachts te vertrekken richting Cartagena. Nadat het bezoek is vertrokken, snel de spullen inpakken en alvast in de auto laden. Bij het dichtduwen van de kofferbak, die inmiddels lichtelijk bol staat, krijgt Nathalia de ingeving om niet ’s nachts te vertrekken, maar direct! Of te wel: elf uur ’s avonds. Na nog 14 keer de bolstaande kofferbak open en dicht gemaakt te hebben, stappen we allemaal in om te vertrekken naar Cartagena.
Cartagena ligt in het noordoosten van Colombia op ongeveer 14 uur rijden van Bogota. De snelweg er naartoe is niet bepaald een A2, maar meer een kronkelige bergroute. Als er een bord staat dat er stenen van de berg kunnen vallen, is dat geen loze waarschuwing zoals bijvoorbeeld in Oostenrijk of Zwitserland, waar deze helling dan met een net wordt ingepakt. Als hier een bord staat dat er stenen vallen, dan vallen er ook stenen. Geen gevalletjes sterretje in je voorruit, maar meer een situatie: voorruit volledig verdwenen!
De eerste uren van de reis regent het verschrikkelijk. Dat wil zeggen dat de straten blank staan en de gaten in de weg (voor meer informatie over “gaten in de weg” zie verslag dag 1) worden gevuld met water. Ik probeer wakker te blijven, maar dat begint ’s ochtends om een uur of 6 toch moeilijk te worden. Gelukkig wordt er dan ook van bestuurder gewisseld, Hector rijdt nu en heeft Ellen als navigator. Nu begint het ook licht te worden, dus een goed moment om met een nieuwe dag te beginnen.
Ontbijt is licht in Colombia, dus dat ging me nog aardig af, maar de lunch, o oh, dat ik de complete maaltijd, zoals wij die ’s avonds eten. Bij ongeveer de derde hap voel ik het eten zich een weg terug zoeken, dus toen heb ik ook maar besloten niet verder te eten. Leek me wel zo verstandig voor de rest van het gezelschap, namelijk: de hele familie!!
Ik dacht eerst dat het kwam omdat ik het ’s middags dineren niet gewend was, maar toen ik ’s avonds de rest van het bord leeg probeerde te eten, gebeurde hetzelfde. Conclusie: erg weinig gegeten vandaag.
’s Avonds werd de familie Sampedro compleet gemaakt met Vicky, Lili en de bijbehorende kinderen, waaronder mijn grote kleine vriend Emilio. Ik geloof dat de cadeautjes uit Nederland wel goed in de smaak vallen. Dat is maar goed ook, want de sloffen die ik voor Emilio heb meegebracht zijn ongeveer 5 maten te groot, kan hij dus nog wel even mee vooruit!
Het plan is om ’s nachts te vertrekken richting Cartagena. Nadat het bezoek is vertrokken, snel de spullen inpakken en alvast in de auto laden. Bij het dichtduwen van de kofferbak, die inmiddels lichtelijk bol staat, krijgt Nathalia de ingeving om niet ’s nachts te vertrekken, maar direct! Of te wel: elf uur ’s avonds. Na nog 14 keer de bolstaande kofferbak open en dicht gemaakt te hebben, stappen we allemaal in om te vertrekken naar Cartagena.
Cartagena ligt in het noordoosten van Colombia op ongeveer 14 uur rijden van Bogota. De snelweg er naartoe is niet bepaald een A2, maar meer een kronkelige bergroute. Als er een bord staat dat er stenen van de berg kunnen vallen, is dat geen loze waarschuwing zoals bijvoorbeeld in Oostenrijk of Zwitserland, waar deze helling dan met een net wordt ingepakt. Als hier een bord staat dat er stenen vallen, dan vallen er ook stenen. Geen gevalletjes sterretje in je voorruit, maar meer een situatie: voorruit volledig verdwenen!
De eerste uren van de reis regent het verschrikkelijk. Dat wil zeggen dat de straten blank staan en de gaten in de weg (voor meer informatie over “gaten in de weg” zie verslag dag 1) worden gevuld met water. Ik probeer wakker te blijven, maar dat begint ’s ochtends om een uur of 6 toch moeilijk te worden. Gelukkig wordt er dan ook van bestuurder gewisseld, Hector rijdt nu en heeft Ellen als navigator. Nu begint het ook licht te worden, dus een goed moment om met een nieuwe dag te beginnen.
No comments:
Post a Comment