dag 1: maandag 26 januari

Nou daar zit ik dan… Op m’n bedje op de slaapkamer die ze hier al maanden de “slaapkamer van Bas” schijnen te noemen. Precies 24 uur heeft het geduurd, van deur tot deur, of eerlijk gezegd: van bed tot bed. Half zes gisteren ochtend in Nederland vertrokken en om half 12, lokale tijd voelde ik het kussen van het Bas-slaapkamerbed… Ik geloof niet dat het 5 over half 12 is geworden…

De vlucht vanuit Amsterdam naar NY ging eigenlijk verrassend goed. Ik had 2 stoelen voor mij alleen, dus eindelijk genoeg ruimte om m’n benen kwijt te kunnen. Helaas nog wel last gehad van een jongetje precies achter mij dat net een nieuw woordje had geleed, althans dat denk ik want dat heeftie de hele vlucht (8 uur) achter elkaar lopen opzeggen.

In NY even de benen strekken en 3 uur later klaar voor deel 2 van de vlucht. De security toestanden in NY vielen erg mee. Geen lange rijen of chagrijnige douanebeambten maar zelfs een bagagemedewerker die iedereen de weg wees, en daarbij alle vertrektijden, vluchtnummers en de juiste gate, uit z’n hoofd kende! Hij vertelde iedereen waar z’n bagage achter te laten en hoe laat er bij welke gate geboard moest worden…uit z’n hoofd!

Deel twee van de reis verliep helaas iets minder comfortabel. Ze hadden in dit vliegtuig de stoelen nog net iets dichter bij elkaar gezet dan het vorige toestel, zodat ik meteen klemvst met m’n knieën tegen de stoel van degene voor me zat. Ik had geen gordel meer nodig, kon nergens naartoe. Sterker nog, daar zat ik op, dus daar kon ik ook niet meer bij… 6 uur later heb ik mij, misselijk van het vliegtuig voedsel ontvouwen uit deze benarde positie en het avontuur met de Colombiaanse grenswacht aangegaan. Mannen in groene pakken die allemaal erg streng kijken, en voor het geval ze tegen me zouden gaan praten, ik geen idee zouden hebben wat ze van me wilden. De koffers zaten vol met etenswaren, snoep en led-verlichting, allemaal zaken die je, volgens het briefje dat we in moesten vullen in het vliegtuig, bij de douane moesten aangeven. Ze zijn hier namelijk nogal streng op het invoeren van spullen, eerlijk gezegd denk ik omdat ze er op die manier peso’s uit kunnen halen…

Maar alle mannen in groene pakken lieten me met rust en ook de douanier stelde geen moeilijke vragen. Sterker nog: die zei helemaal niks. Ik gaf hem mijn paspoort en het briefje dat ik in het vliegtuig had ingevuld. Het briefje kreeg ik overigens meteen weer terug, wat betekende dat ik dus ergens nog een hindernis moest nemen, en na een lompe stempel in mijn paspoort mocht ik doorlopen.

En daar had ik het witte briefje dus weer nodig. 1 vliegveld, met daarop 1 poortje en daarachter 1 vrouwtje met een rode en een groende knop. Achter het poortje een groepje verveelde, groene pakkenmannen die pas in actie hoefde te komen als het vrouwtje achter het poortje op de rode knop duwde. Dat betekende dat je iets bij had dat aangegeven moest worden of zo, in ieder geval reden voor de groene pakken om je koffers open te maken. Bij mij vroeg ze alleen of ik $10.000 bij had. Ik lachte een keer en toen mocht ik door… Ik geloof dat zij er de humor ook wel van inzag…

Ik werd opgewacht door Ellen, Hector en Nathalia en na een half uurtje door de stad “cruisen”, aangekomen bij het huis van de ouders van Hector. Wel apart dat, ook al woon je hier in een degelijke wijk, er nog steeds onverwacht een gat van ongeveer 30cm diep in de weg kan opduiken. Ik geloof dat Hector de weg inmiddels aardig kent, want hij stuurt er soepel omheen, maar de prioriteiten qua infrastructuur liggen hier zeg maar iets anders dan bij ons…

Ik was natuurlijk veel te vroeg wakker vanochtend. Ook al had ik beloofd ook uit te slapen. Op dit moment houden alleen Hector en Ellen zich daaraan. Maar goed, biedt mij even de mogelijkheid om met uitzicht over de “Bergen van Bogota”, dag 1 van het reisverslag te typen.